忘乎所以

การออกเสียง: wàng hū suǒ yǐ ความหมายตามตัวอักษร: ลืมสถานที่ของตน

ต้นกำเนิดและการใช้งาน

สำนวน 忘乎所以 (wàng hū suǒ yǐ) ใช้กันทั่วไปในภาษาจีนโบราณเพื่อบรรยายถึงสภาวะที่ถูกพาไปโดยความตื่นเต้นหรือความภาคภูมิใจมากเกินไป ส่งผลให้สูญเสียความสงบหรือการรับรู้ถึงสิ่งรอบตัว วลีนี้ประกอบด้วยตัวอักษรสี่ตัว: 忘 (wàng, ลืม), 乎 (hū, ที่), 所 (suǒ, สถานที่), และ 以 (yǐ, เหตุผล) ซึ่งร่วมกันสื่อถึงแนวคิดของการลืมสถานที่หรือเหตุผลของตน แม้ว่าต้นกำเนิดที่แน่นอนจะไม่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์เฉพาะ แต่มีการอ้างอิงอย่างเด่นชัดในงานสมัยหมิง 《醒世恒言》 โดย Feng Menglong ในการใช้งานร่วมสมัย สำนวนนี้ทำหน้าที่เป็นการเตือนให้ระวังการสูญเสียตัวเองในช่วงเวลาของความสำเร็จหรือความปีติยินดี เตือนให้บุคคลรักษาความถ่อมตนและการรับรู้

ตัวอย่าง

ภาษาอังกฤษ: "เขาหลงใหลในคอนเสิร์ตมากจนลืมเวลา"

ภาษาจีน: 他陶醉于音乐会中，忘乎所以，完全忘记了时间。