口是心非

การออกเสียง: kǒu shì xīn fēi ความหมายตามตัวอักษร: ปากใช่หัวใจไม่ใช่

ต้นกำเนิดและการใช้งาน

สำนวนนี้มีที่มาจากคัมภีร์พุทธศาสนาในสมัยราชวงศ์ถัง ซึ่งพูดถึงการที่คำพูดและความคิดควรสอดคล้องกัน สำนวนนี้จึงหมายถึงสถานการณ์ที่ปาก (口) พูดว่า "ใช่" (是) แต่ใจ (心) กลับหมายถึง "ไม่ใช่" (非) กลายเป็นแนวคิดสำคัญในปรัชญาคุณธรรมสมัยราชวงศ์ซ่ง ซึ่งนักปราชญ์ได้ถกเถียงกันเรื่องจริยธรรมระหว่างมารยาททางสังคมกับความซื่อสัตย์อย่างแท้จริง บันทึกทางประวัติศาสตร์ระบุว่า ขุนนางมักใช้สำนวนนี้เพื่อวิพากษ์วิจารณ์เพื่อนร่วมงานที่แสดงการสนับสนุนนโยบายต่อสาธารณะ ทั้งที่ส่วนตัวแล้วไม่เห็นด้วย ในปัจจุบัน สำนวนนี้มักใช้เพื่ออธิบายสถานการณ์ทางสังคมที่ความสุภาพกับความรู้สึกที่แท้จริงขัดแย้งกัน เน้นย้ำถึงความตึงเครียดสากลระหว่างความปรองดองทางสังคมกับความเป็นตัวของตัวเองที่แท้จริง

เมื่อไหร่ที่ใช้

สถานการณ์: การสนับสนุนสาธารณะของนักการเมืองขัดแย้งกับการกระทำส่วนตัวของเขา

ค้นพบสุภาษิตจีนใหม่ทุกวันด้วยแอป iOS ของเรา