五体投地

Sebutan: wǔ tǐ tóu dì Makna literal: Lima bahagian jatuh ke tanah

Asal-usul & Penggunaan

Peribahasa 五体投地 (wǔ tǐ tóu dì) berasal dari amalan Buddha kuno India, di mana ia dianggap sebagai bentuk penghormatan tertinggi. Isyarat upacara ini melibatkan sujud dengan menyentuh tanah dengan lima bahagian tubuh: kedua-dua tangan, kedua-dua lutut, dan kepala. Ia pertama kali didokumenkan dalam teks Cina 《大唐西域记》 (Rekod Besar Tang mengenai Wilayah Barat) oleh sami Xuanzang, yang menggambarkannya sebagai isyarat penghormatan yang tertinggi terhadap relik Buddha dan sami-sami yang dihormati. Karakter-karakter 五 (wǔ) bermaksud 'lima', 体 (tǐ) bermaksud 'tubuh', 投 (tóu) bermaksud 'melempar', dan 地 (dì) bermaksud 'tanah'. Dalam penggunaan moden, peribahasa ini telah berkembang untuk menyatakan kaguman atau penghormatan yang melampau terhadap seseorang atau sesuatu, sering digunakan dalam konteks hiperbolik.

Contoh

Inggeris: "Dia sangat terkesan dengan bakatnya sehingga dia merasa sangat rendah diri."

Cina: 他对她的才华感到五体投地，完全被震撼了。