言不由衷

Pagbigkas: yán bù yóu zhōng Literal na kahulugan: Mga salita na hindi mula sa puso

Pinagmulan at Paggamit

Unang lumitaw sa mga talaan ng korte ng Dinastiyang Han, ang idyomang ito ay naglalarawan ng mga salita (言) na hindi nagmumula (不由) sa kalooban ng puso (衷) ng isang tao. Nagkamit ito ng partikular na kahalagahan noong Dinastiyang Tang nang ang intriga sa korte ay nagpangyari na maging kritikal ang pagkilala sa tapat mula sa di-tapat na pananalita para sa kaligtasan. Ayon sa mga makasaysayang ulat, ginamit ng mga ministro ang pariralang ito upang balaan ang mga emperador tungkol sa mga mapanlinlang ngunit huwad na ulat. Ang konsepto ay naging sentral sa mga talakayan ng Confucianismo tungkol sa moral na pagkatao, kung saan ang pagkakahanay ng pananalita at panloob na damdamin ay itinuturing na mahalaga para sa kabutihan. Sa modernong paggamit, madalas itong naglalarawan ng mga pormalidad sa diplomasya o komunikasyon ng korporasyon kung saan ang mga pampublikong pahayag ay maaaring hindi sumasalamin sa personal na iniisip.

Mga Halimbawa

Ingles: "Ang papuri niya ay tila walang kabuluhan dahil hindi ito akma sa kanyang mga kilos."

Tsino: 他的赞美感觉空洞，因为与他的行动不符