画饼充饥(畫餅充飢)

Sebutan: huà bǐng chōng jī Makna literal: Melukis kuih untuk menghilangkan kelaparan

Asal-usul & Penggunaan

Peribahasa yang mengkhayalkan ini menggambarkan perbuatan melukis (画) kuih (饼) untuk memuaskan (充) kelaparan (饥). Ia berasal daripada kisah-kisah perumpamaan Buddha Dinasti Jin dan mula muncul dalam ajaran yang menunjukkan bagaimana ilusi tidak dapat memenuhi keperluan material, tidak kira betapa menariknya ia kelihatan. Semasa Dinasti Tang, maknanya berkembang melangkaui konteks keagamaan untuk menggambarkan janji-janji politik tanpa tindakan yang nyata. Imej makanan ini mencipta metafora yang kuat untuk percubaan menangani keperluan fizikal dengan hanya gambaran semata-mata. Penggunaan moden mengkritik tawaran pengganti yang tidak kukuh untuk penyelesaian sebenar, terutamanya janji-janji kosong atau cadangan teoritis menggantikan tindakan konkrit, mengajarkan bahawa isyarat simbolik terbukti tidak mencukupi apabila menangani keperluan asas.

Contoh

Inggeris: "Syarikat itu menawarkan janji-janji kosong berbanding kenaikan gaji sebenar."

Cina: 公司提供空洞的承诺而不是实际的加薪