口蜜腹剑(口蜜腹劍)

Sebutan: kǒu mì fù jiàn Makna literal: Madu di mulut, pedang di perut

Asal-usul & Penggunaan

Peribahasa yang gamblang ini mengontraskan madu (蜜) di mulut (口) dengan pedang (剑) di perut (腹), yang berasal daripada wacana politik Dinasti Tang. Ia mula-mula dicatatkan dalam gambaran pegawai istana yang bertutur manis tetapi menyimpan niat jahat. Imej ini diambil daripada konsep perubatan tradisional Cina tentang organ dalaman yang menempatkan kedua-dua sifat fizikal dan emosi. Kontras yang jelas antara kata-kata manis dan niat jahat tersembunyi menjadikannya amaran yang kuat dalam teks diplomatik. Penggunaan moden memerihalkan tingkah laku bermuka dua dalam hubungan profesional atau peribadi, terutamanya dalam situasi di mana kebaikan atau kemesraan luaran menyembunyikan niat permusuhan.

Contoh

Inggeris: "Nasihat manis dan memuji-muji daripada perunding itu menyembunyikan motif terselindungnya."

Cina: 顾问奉承的建议掩盖了他的别有用心