班门弄斧(班門弄斧)

Sebutan: bān mén nòng fǔ Makna literal: Menunjuk kemahiran pertukangan kayu kepada Lu Ban

Asal-usul & Penggunaan

Idiom angkuh ini menggambarkan perbuatan mempamerkan (弄) kemahiran kapak (斧) di hadapan pintu Lu Ban (班门), seorang tukang mahir legenda. Ia berasal daripada puisi Dinasti Tang oleh Li He. Lu Ban, yang dihormati sebagai dewa penaung pertukangan kayu China, melambangkan ketukangan yang tiada tandingannya. Penyair itu menggunakan imej ini untuk menyatakan kerendahan hati tentang kebolehan seninya sendiri berbanding sasterawan-sasterawan terkemuka. Semasa Dinasti Song, ia menjadi ungkapan standard kerendahan hati apabila mempersembahkan hasil kerja di hadapan pakar-pakar yang diiktiraf. Tidak seperti istilah mudah untuk menunjuk-unjuk, ia secara khusus merujuk kepada keangkuhan menunjukkan kemahiran yang lebih rendah di hadapan guru-guru sebenar. Penggunaan moden menggambarkan situasi di mana orang baru secara tidak wajar mempamerkan kebolehan terhad kepada pakar tulen, sering digunakan sebagai merendah diri apabila menawarkan hasil kerja dalam bidang yang mempunyai guru-guru yang mapan.

Contoh

Inggeris: "Penyair amatur itu mendeklamasikan karyanya di perhimpunan sasterawan-sasterawan terkemuka."

Cina: 这位业余诗人在著名作家的聚会上朗诵了自己的作品