画饼充饥(畫餅充飢)

Pagbigkas: huà bǐng chōng jī Literal na kahulugan: Pagguhit ng keyk upang maibsan ang gutom.

Pinagmulan at Paggamit

Ang mapanlinlang na talinghagang ito ay naglalarawan ng pagguhit (画) ng keyk (饼) upang busugin (充) ang gutom (饥), na nagmula sa mga Budistang parabula ng Dinastiyang Jin. Una itong lumitaw sa mga turo na nagpapakita kung paano hindi kayang busugin ng mga ilusyon ang materyal na pangangailangan, gaano man kaakit-akit ang mga ito. Noong panahon ng Dinastiyang Tang, lumawak ang paggamit nito lampas sa mga kontekstong panrelihiyon upang ilarawan ang mga pangakong pampulitika na walang kalakip na tunay na aksyon. Ang imahen ng pagkain ay lumikha ng isang makapangyarihang metapora para sa pagtatangkang tugunan ang pisikal na pangangailangan sa pamamagitan lamang ng mga representasyon. Sa modernong paggamit, pinupuna nito ang pag-aalok ng mga hindi sapat na pamalit para sa tunay na solusyon, lalo na ang mga walang laman na pangako o teoretikal na panukala sa halip na konkretong aksyon, nagtuturo na ang mga simbolikong kilos ay hindi sapat kapag tinutugunan ang mga pangunahing pangangailangan.

Mga Halimbawa

Ingles: "Nagbigay ang kumpanya ng mga walang laman na pangako imbes na totoong pagtaas ng suweldo."

Tsino: 公司提供空洞的承诺而不是实际的加薪