冰天雪地

Sebutan: bīng tiān xuě dì Makna literal: Langit ais bumi salji

Asal-usul & Penggunaan

Sering digunakan dalam bahasa Cina klasik, peribahasa 冰天雪地 (bīng tiān xuě dì) menggambarkan dengan jelas sebuah pemandangan di mana langit dan bumi diliputi ais dan salji, mencipta lanskap yang keras dan sejuk. Frasa ini pertama kali muncul dalam dinasti Qing dalam puisi Jiang Shiquan 《鸡毛房》, di mana ia menggambarkan keadaan musim sejuk yang keras yang dihadapi oleh orang miskin. Karakter-karakter ini terbahagi seperti berikut: 冰 (bīng) bermaksud 'ais,' 天 (tiān) bermaksud 'langit,' 雪 (xuě) bermaksud 'salji,' dan 地 (dì) bermaksud 'bumi.' Dalam penggunaan moden, peribahasa ini sering digunakan untuk menggambarkan persekitaran yang sangat sejuk dan juga boleh secara metafora mewakili keadaan yang mencabar atau keras dalam kehidupan. Ia berfungsi sebagai peringatan tentang kuasa alam yang hebat dan ketahanan yang diperlukan untuk menghadapi kesukaran.

Contoh

Inggeris: "Landskap musim sejuk yang keras menyukarkan sesiapa untuk keluar."

Cina: 严寒的冬季景象让任何人都难以外出。