不卑不亢

Sebutan: bù bēi bù kàng Makna literal: Tidak tunduk dan tidak angkuh

Asal-usul & Penggunaan

Idiom yang seimbang ini menganjurkan sikap tidak tunduk (卑) mahupun angkuh (亢), berasal daripada teks-teks Konfusianisme pada zaman Negara-Negara Berperang. Ia mula muncul dalam perbincangan tentang kelakuan yang wajar bagi sarjana yang berkhidmat dalam kerajaan, menekankan harga diri yang bermartabat tanpa keangkuhan yang melampau. Kebajikan khusus untuk mengekalkan keseimbangan sempurna antara keterlaluan mencerminkan nilai kesederhanaan Konfusianisme. Semasa Dinasti Han, ia menjadi kriteria penilaian standard untuk kelakuan rasmi dalam konteks diplomatik. Tidak seperti istilah untuk kesopanan semata-mata, ia secara khusus menangani dinamik kuasa dalam situasi perbezaan status. Penggunaan moden menggambarkan tingkah laku ideal dalam konteks hierarki, dari hubungan antarabangsa hingga interaksi di tempat kerja, di mana mengekalkan martabat yang sesuai tanpa sikap tunduk mahupun agresif adalah penting.

Contoh

Inggeris: "Diplomat itu mengekalkan martabatnya dengan sempurna, tidak tunduk mahupun angkuh, ketika berunding dengan wakil-wakil kuasa besar."

Cina: 这位外交官在与超级大国代表谈判时保持着完美的尊严