忍俊不禁

Pagbigkas: rěn jùn bù jīn Literal na kahulugan: Hindi mapigilan ang pagngiti.

Pinagmulan at Paggamit

Ang nakakatuwang idyomang ito ay naglalarawan ng kawalan ng kakayahang (不禁) pigilan (忍) ang ngiti o tawa (俊), na nagmula sa mga panitikan ng Panahon ng Anim na Dinastiya. Ito ay unang lumitaw sa mga talaan ng korte, na naglalarawan ng mga opisyal na pinipilit panatilihin ang kanilang pagpipigil sa sarili sa kabila ng mga nakakatuwang sitwasyon. Ang partikular na karakter na '俊' ay orihinal na tumutukoy sa bahagyang pagkilos ng mukha bago ang pagtawa. Noong Dinastiyang Tang, ito ay naging kilala sa panulaan na naglalarawan ng eleganteng pinigilang emosyonal na tugon. Hindi tulad ng mga termino para sa di-mapigilang pagtawa, partikular itong naglalarawan ng sandali kung kailan nabibigo ang sinubukang pagpipigil sa sarili sa kabila ng mga pamantayan ng lipunan. Ang modernong paggamit ay sumasaklaw sa mga sitwasyon kung saan ang katatawanan ay nananaig sa pormal na pagpipigil, lalo na sa mga konteksto kung saan ang paggalang ay karaniwang pumipigil sa nakikitang pagkaaliw, na nagpapahiwatwa na ang tunay na katatawanan ay madalas na hindi mapigilan sa kabila ng mga kombensiyon ng lipunan.

Mga Halimbawa

Ingles: "Maging ang istriktong propesor ay hindi rin napigilang ngumiti sa matalinong komento."

Tsino: 即使是严厉的教授也忍不住对这个机智的评论微笑