登峰造极(登峯造極)

Pagbigkas: dēng fēng zào jí Literal na kahulugan: Umakyat sa rurok, marating ang sukdulan

Pinagmulan at Paggamit

Ang ekspresyong ito ay naglalarawan ng pag-akyat (登) sa tuktok ng bundok (峰) at pag-abot (造) sa sukdulang hangganan (极), na nagmula sa mga tekstong heograpikal ng Daoist mula sa Dinastiyang Han. Una nitong inilarawan ang mga paglalakbay-pananampalataya sa mga sagradong bundok na pinaniniwalaang nag-uugnay sa langit at lupa. Noong Dinastiyang Tang, lumawak ang kahulugan nito mula sa literal na pag-akyat sa bundok upang kumatawan sa paghahangad ng perpeksyon sa anumang larangan. Ang imahe ay hango sa limang sagradong bundok ng Tsina, na ang mga tuktok ay itinuturing na pinakamataas na tagumpay para sa mga deboto ng relihiyon at mga manlalakbay. Ang kasalukuyang paggamit nito ay nagdiriwang sa mga taong ganap na nagpakadalubhasa sa kanilang larangan sa pinakamataas na posibleng antas, na nagpapahiwatig ng hirap ng paglalakbay at ang pambihirang kapaligiran ng sukdulang tagumpay.

Mga Halimbawa

Ingles: "Ang perpektong pagtatanghal ng mananayaw ay kumatawan sa rurok ng sining."

Tsino: 舞者的完美表演代表了这种艺术形式的巅峰