口干舌燥(口乾舌燥)

Pagbigkas: kǒu gān shé zào Literal na kahulugan: Tuyong bibig, nanunuyot na dila

Pinagmulan at Paggamit

Ang pisikal na idyomang ito ay naglalarawan ng tuyong (干) bibig (口) at nanunuyot (燥) na dila (舌), na nagmula sa mga tekstong medikal ng Dinastiyang Tang. Una itong lumabas sa mga paglalarawang klinikal ng mga sakit na may lagnat kung saan ang dehydration ang nagdulot ng mga hindi komportableng sintomas na ito. Noong Dinastiyang Song, lumawak ito lagpas sa kontekstong medikal upang ilarawan ang pagod ng mga tagapagsalita matapos ang mahahabang orasyon, lalo na sa mga kandidato sa pagsusulit na kinakailangang bigkasin ang mga klasikong teksto mula sa alaala. Ang tiyak na sintomas ay makahulugan dahil ang pampublikong pagsasalita ay sentral sa buhay ng mga iskolar at opisyal sa imperyal na Tsina. Pangunahing inilalarawan ng modernong paggamit ang pisikal na sensasyon matapos ang matagal na pagsasalita, ngunit maaari ding metaposikal na ipahiwatig ang pagkaubos ng salita matapos ipaliwanag ang isang bagay nang paulit-ulit o malawakan.

Mga Halimbawa

Ingles: "Matapos magsalita nang tatlong oras, kailangang-kailangan ng tubig ng tagapagsalita."

Tsino: 讲了三个小时后，演讲者迫切需要水