巧夺天工(巧奪天工)

Pagbigkas: qiǎo duó tiān gōng Literal na kahulugan: Ang galing ay daig ang likha ng kalikasan.

Pinagmulan at Paggamit

Ang ekspresyong ito ay pumupuri sa kasanayan ng tao na napakahusay (巧) na tila nilalampasan (夺) nito ang likha ng kalikasan (天) o ng langit (工). Una itong lumabas sa kritisismo ng sining ng Dinastiyang Han. Nagmula ito sa mga pagsusuri ng pambihirang ukit sa jade at mga sisidlang tanso na nakamit ang tila imposibleng pagkapino. Ang konsepto ay rebolusyonaryo sa estetikang Tsino, na nagmumungkahi na ang pagkamalikhain ng tao ay posibleng humigit sa likas na kagandahan. Sa panahon ng muling pagsilang ng Dinastiyang Song, naging kaugnay ito ng walang kaparis na mga inobasyong teknikal. Ang tensyon sa pagitan ng paggalang sa kalikasan at paglampas sa mga limitasyon nito ay sumasalamin sa mga pilosopikal na debate ng Tsino tungkol sa potensyal ng tao. Sa modernong paggamit, ipinagdiriwang nito ang pambihirang kahusayan sa pagkakagawa o teknikal na tagumpay na nagtutulak sa mga hangganan ng tila posible, mula sa tradisyonal na sining hanggang sa pinakamakabagong teknolohiya.

Mga Halimbawa

Ingles: "Nalagpasan ng pinong ukit sa jade ang tila imposibleng likhain ng tao."

Tsino: 这件精细的玉雕超越了人力所能及的极限