春望
chūn wàng
Tanawin ng Tagsibol
杜甫 (Du Fu) · Tang Dynasty · 712–770
Orihinal na Teksto
国破山河在，
guó pò shān hé zài,
城春草木深。
chéng chūn cǎo mù shēn.
感时花溅泪，
gǎn shí huā jiàn lèi,
恨别鸟惊心。
hèn bié niǎo jīng xīn.
烽火连三月，
fēng huǒ lián sān yuè,
家书抵万金。
jiā shū dǐ wàn jīn.
白头搔更短，
bái tóu sāo gèng duǎn,
浑欲不胜簪。
hún yù bù shèng zān.
Translation (Tagalog)
Ang bansa ay wasak, kahit na ang mga bundok at ilog ay nananatili; ang lungsod sa tagsibol ay napuno ng damo at mga puno. Naapektuhan ng mga pangyayari, ang mga bulaklak ay nagdadala ng luha; sa pagkapoot sa paghihiwalay, ang awit ng mga ibon ay nagugulat sa puso. Ang mga apoy ng signal ay nagliyab ng tatlong buwan nang tuluy-tuloy; ang isang liham mula sa tahanan ay nagkakahalaga ng sampung libong ginto. Kinakamot ko ang aking puting buhok, na lalong humihina — sa lalong madaling panahon, hindi na ito makakapag-hawak ng hairpin.
Kasaysayan
Isinulat noong tagsibol ng 757 AD, sa panahon ng Rebolusyon ni An Lushan (755–763) na nagwasak sa Dinastiyang Tang. Si Du Fu ay na-trap sa kabisera na sinakop ng mga rebelde na Chang'an, hiwalay sa kanyang pamilya. Ang tula ay sumasalamin sa pagdurusa ng witnessing national destruction habang walang magawa sa pag-aalala para sa mga mahal sa buhay. Itinuturing itong isa sa mga pinakamagandang tula ng digmaan sa panitikan ng Tsina.
Pagsusuri ng Panitikan
Ang pambungad na linya ay nakakabigla sa kanyang kaibahan: ang bansa ay "wasak" ngunit ang kalikasan ay nagtatagal — ang mga bundok at ilog ay nananatiling walang malasakit sa sakuna ng tao. Sa tanyag na ikatlo at ikaapat na linya, kahit ang mga magagandang bagay (mga bulaklak, awit ng mga ibon) ay nagiging mga pinagmumulan ng sakit dahil ang emosyonal na estado ng makata ay nagbabago sa lahat. Ang pariral na "ang isang liham mula sa tahanan ay nagkakahalaga ng sampung libong ginto" (家书抵万金) ay naging karaniwang kasabihan sa Tsina na ginagamit pa rin hanggang ngayon.
Bentuk
Five-character Regulated Verse (五言律诗)
Tema
War & Frontier