好逸恶劳(好逸惡勞)

การออกเสียง: hào yì wù láo ความหมายตามตัวอักษร: รักง่าย ๆ ที่เกลียดงาน

ต้นกำเนิดและการใช้งาน

สำนวนนี้อธิบายถึงธรรมชาติของมนุษย์ที่ชอบความสบาย (好逸) และเกลียดการตรากตรำทำงาน (恶劳) ปรากฏครั้งแรกในตำราปรัชญาช่วงก่อนราชวงศ์ฉิน โดยเมิ่งจื่อใช้เพื่อเตือนถึงความโน้มเอียงตามธรรมชาติแต่เป็นปัญหา ที่มักจะเลือกความสบายมากกว่าความพยายาม วลีนี้ได้รับความสำคัญเป็นพิเศษในสมัยราชวงศ์ซ่ง เมื่อนักปราชญ์ลัทธิขงจื๊อใหม่ได้นำมาใช้เพื่อหารือเกี่ยวกับการบ่มเพาะคุณธรรมและการพัฒนาอุปนิสัย พวกเขาให้เหตุผลว่า การตระหนักถึงแนวโน้มนี้เป็นก้าวแรกในการก้าวข้ามมัน ในยุคปัจจุบัน สำนวนนี้มักถูกนำมาใช้ในบริบทของการศึกษาและวิชาชีพ เพื่อย้ำเตือนว่าความสำเร็จจำเป็นต้องอาศัยการก้าวออกจากขอบเขตความสบายของเรา มันทำหน้าที่เป็นทั้งคำเตือนเรื่องความเกียจคร้านและการยอมรับว่า ความพยายามอย่างมีวินัยมักจะสวนทางกับแนวโน้มตามธรรมชาติของเรา

ตัวอย่าง

ภาษาอังกฤษ: "ผลผลิตของทีมได้รับความเดือดร้อนจากสมาชิกที่หลีกเลี่ยงงานที่ท้าทาย"

ภาษาจีน: 团队中有人喜欢偷懒避难，影响了工作效率