冰天雪地

Pagbigkas: bīng tiān xuě dì Literal na kahulugan: Yelo sa langit, niyebe sa lupa

Pinagmulan at Paggamit

Karaniwang ginagamit sa klasikal na Tsino, ang idyoma na 冰天雪地 (bīng tiān xuě dì) ay maliwanag na naglalarawan ng isang tanawin kung saan ang langit at lupa ay natatakpan ng yelo at niyebe, na lumilikha ng isang malamig at malamig na tanawin. Ang parirala ay unang lumitaw sa dinastiyang Qing sa tula ni Jiang Shiquan na 《鸡毛房》, kung saan inilarawan nito ang mahirap na kondisyon ng taglamig na hinaharap ng mga mahihirap. Ang mga karakter ay nahahati sa mga sumusunod: 冰 (bīng) ay nangangahulugang 'yelo,' 天 (tiān) ay nangangahulugang 'langit,' 雪 (xuě) ay nangangahulugang 'niyebe,' at 地 (dì) ay nangangahulugang 'lupa.' Sa modernong paggamit, ang idyoma na ito ay madalas na ginagamit upang ilarawan ang mga sobrang malamig na kapaligiran at maaari ring metaporikal na kumatawan sa mga hamon o mahirap na kondisyon sa buhay. Ito ay nagsisilbing paalala ng nakapanghihimok na kapangyarihan ng kalikasan at ang katatagan na kinakailangan upang mapagtagumpayan ang mga pagsubok.

Mga Halimbawa

Ingles: "Ang mahirap na tanawin ng taglamig ay nagpapahirap sa sinuman na lumabas."

Tsino: 严寒的冬季景象让任何人都难以外出。