心地善良

Sebutan: xīn dì shàn liáng Makna literal: Dasar hati yang baik

Asal-usul & Penggunaan

Frasa ini berasal daripada istilah Buddhisme semasa pengenalan agama Buddha ke China pada Dinasti Han Timur. Ia muncul dalam sutra awal yang diterjemahkan ke dalam bahasa Cina, menggambarkan pembudayaan perwatakan yang ideal. Semasa Dinasti Tang, ia beralih daripada konteks keagamaan semata-mata kepada penerangan etika umum. Metafora hati dan dasar batin (心地) yang baik dan mulia (善良) sangat berkesan—tanah subur menyuburkan pertumbuhan yang sihat sama seperti asas perwatakan yang baik menghasilkan tindakan yang mulia. Berbeza dengan istilah yang hanya bermaksud 'baik', ia secara khusus merujuk kepada kualiti moral yang semula jadi dan bukannya sekadar tingkah laku yang menyenangkan. Penggunaan moden merangkumi cadangan peribadi hingga penilaian hubungan, menggambarkan watak asas dan bukannya tingkah laku mengikut situasi, terutamanya menghargai kebaikan hati yang tulen yang timbul daripada orientasi dalaman yang asli dan bukannya kesopanan luaran untuk faedah sosial.

Contoh

Inggeris: "Walaupun dia kaya dan berstatus tinggi, dia melayan semua orang dengan belas kasihan yang tulus."

Cina: 尽管她富有且地位崇高，但她对每个人都真诚友善